ترک‌های اولیه از منطقه‌ی آلتایی در آسیای مرکزی، در مرز غربی مغولستان امروزی، آمده بودند و حتی شاید با آلاسکا در آن سوی تنگه‌ها ارتباط دوری داشتند (واژهی اسکیموها برای «خرس» همان واژهی ترکی «آیی» است.) نخستین اشاره‌ی مکتوب به آنان واژهی چینی تیو ـ کیو مربوط به قرن دوم پیش از میلاد مسیح است، نامی که بعدها این‌جا و آن‌جا در منابع چینی قرن ششم میلادی به چشم می‌خورد. این واژه به قبایل جنگجوی کوچ‌نشینی اطلاق می‌شود که می‌کوشیدند به تمدن‌های برتر یورش برند: واژهی «ترک» نام قبیله‌ی برتر بود، و معنایش «مرد قوی» است. این کوچ‌نشینان که نَسَبشان به مغول‌ها و شاید به هون‌ها هم می‌رسید، در پهن‌دشت‌های آسیای مرکزی پراکنده شدند و برای چینی‌ها دردسرهای زیادی درست کردند. در قرن‌های دوازدهم و سیزدهم مارکو پولو ترکستان چین را «ترکیه‌ی بزرگ» می‌نامید و نام مکان‌ها هم آشکارا از ترکی گرفته شده‌اند...
اثری چشم‌گیر... ترکیه‌ی نورمن استون قالب عامیانه را می‌شکند و خوانندگانش را با سرزمینی دور از تصوراتشان آشنا می‌کند.
ساندی تایمز
خواندن این کتاب لذتی مدام می‌بخشد... هر کتابی که درباره‌ی تاریخ ترکیه خوانده باشید، هیچ‌کدام به اندازه‌ی «تاریخ فشرده‌ی ترکیه» صریح، چالش‌گر و مستحکم نیست.
کُرنوکُپیا
