سعدی کمال‌گرا نبود و وعده‌ی هیچ بهشتی را در این دنیا نمی‌داد. در نتیجه، در همه‌ی امور اهل اعتدال بود، نسبت به جهان دیدی مثبت داشت و به همنوعـان خود ــ که کم و بیش عاری از کمالنـد ــ خیلی سخت نمی‌گرفـت. او مروج کوشش برای پیشرفت بود نه منادی امید به کمـال. عقیـده داشـت که همیـن زندگی با همـه‌ی کمبودهـایش ارزش زیستن دارد اگرچه اصرار داشت که باید تا اندازه‌ی ممکن پاک بود و پاک زیست و برای دیگران حقِ حیات قائل شد.
