کتاب حاضر، که مخاطب را به تماشای گوشه‌هایی از جهان پهناور شعر نو فارسی فرا می‌خواند، بر مبنای دو رويکرد شکل یافته است. در بخش اول، با اتخاذ رويکردی کلنگرانه، كه بر سیمای عمومی شاعران، بن‌مایه‌های فکری، کنشهای اجتماعی و مرور کلّی آثار آنان مبتنی است، خطوطی از چهره ژاله اصفهانی، منوچهر آتشی، فروغ فرخزاد، و چند تن دیگر رسم شده كه تا حال کمتر در دید علاقه‌مندان بوده است. در بخش دوم، با اتخاذ رویکردی جزءنگر، برخی از شهره‌ترین قطعات شعر نو فارسی در قرائتی تنگاتنگ نقد شده‌اند. نویسنده کوشیده‌است با کنار هم نهادن این نقدها روشی را در نقد شعر نو پی گیرد كه پایه‌های آن بر چيزی جز خود متن و سازوکار داخلی آن استوار نیست. سروده‌هایی از نیما، شاملو، اخوان ثالث و ... با نگاهی موشکافانه، و وسواس‌گونه به بوته نقدی نو نهاده شده‌اند و نهایتاً از دل این نقدها برداشت‌هایی حاصل آمده است که احتمالاً برای مخاطبان تازگی دارد.
نویسنده می‌کوشد از همکناری این رویکردها در کتابی واحد به این نتیجه برسد که فرایند تکوینی نقد ادبی در شعر نو فارسی، باید از امتزاج و هم‌زیستی هر دو رویکرد تغذیه شود. برای تکامل این گونه از دانش ادبی در ایران، هر دو را باید دید: هم شاعر، و هم شعر.
