رضا براهنی خطاب به پروانه ها را که گزینه ای است از شعرهای ۶۹ تا اوایل ۷۳ی او مهمترین مجموعه ی شعر خود میداند حرکت از شعر تک وزنی به سوی اوزان مرکب و ترکیبی و شعر چند صدایی رهایی تدریجی از استبداد نحوی زبان و حرکت به سوی آفریدن همه ی ارکان زبان در یک شعر با نتی که نه عروض کلاسیک و نیمایی بلکه ذهن خواننده باید برای شعر پیدا کند آزاد کردن شعر از قید تصویر مفهوم، احساس و وزن خارج از ساختار شعر و ارجاع ناپذیر کردن شعر به اجزای بیرون از شعر به صورتی که شعر موضوع اصلی خود یعنی زبان و زبانیت خود را به رخ بکشد از ویژگیهای اساسی تعداد زیادی از شعرهای این کتاب است.
در مقاله ی نظری ضمیمه ی کتاب چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم براهنی ضمن برشمردن تضادهای حاکم بر نظریه پردازی نیما و شاملو و شعرهای اینان در برابر نظریه و شعرهای آنان و آرای شاعران دیگر و شعرهاشان نظریه ی جدیدی را مطرح میکند که به زعم او شعر فارسی با تکیه بر آن میتواند خود را از بن بست شعر کهن و شعر نیمایی و شعر سپید نجات دهد. شاید این نظریه بحث انگیزترین حرف براهنی در شعر فارسی باشد.
