اسطوره در معنای مثبت خود مصدری معنابخش و نظام‌آفرین است که به صورت روایت کارهای شگرف و فرهنگساز و بنیانگذار تمدن قوم سینه‌به‌سینه نقل می‌شود، و در معنای منفی حاکی از تبدیل برخی پندارها و تصورهای واهی و دروغ به «اسطوره» است. این کتاب بیشتر به آنچه از مقوله‌ی دوم که در غرب و ایران یافت می‌شود می‌پردازد و پس از بررسی برخی از اسطوره‌هایی که در جهان امروز غرب بر بسیاری از اذهان سیطره دارند، دو نمونه از اسطوره‌سازی در فرهنگ امروز ایران را معرفی و تحلیل می‌کند: یکی توهم زوال محتوم فرهنگ غرب که متفکران غرب هم درباره‌ی آن سخنانی گفته‌اند و دیگری اسطوره‌ی وجود عصری زرین در گذشته‌ها که چون بهشتی گم‌شده برخی از ساده‌اندیشان را فریب می‌دهد.
