از اهداف این کتاب پرده برداشتن از بعد روانکاوانه‌ی درپرده‌مانده‌‌ی نظریه‌پردازی‌های غیرروانکاوانه‌ی فیلم است. باور ندارم که روانکاوی شیوه‌ای همچون سایر رهیافت‌ها به سینما در اختیار بگذارد. بر این باورم که بازگشت به فرمول فروید شاهراه درک فیلم است. ادعای من در این‌جا آن است که روانکاوی شرط لازم و ضروری هر نظریه‌ی فیلمی است.
دسته‌بنـدی‌هایی که در نـگاه واقعی مطرح می‌شوند: سینـمای تخیل، سینمای میل، سینمای تلفیق و سینمای تلاقی مقوله‌های اصلی فیلم را تشکیل می‌دهند.
