تئاتر به زعم آرتو با طاعون قابل قیاس است، معهذا تئاتر برتر از طاعون است زیرا بر خلاف طاعون، آفتابی کردن واقعیت در تئاتر، کاری دائمی و وقفه‌ناپذیر و مستمر است، بدین معنی که تئاتر هیچگاه نزاعی را قاطعانه فیصله نمی‌دهد بلکه گشایشش را همواره به عهده‌ی تعوق می‌افکند. در بیماری‌های مسری، البته مرگ و میر واقعیت دارد، ولی نیروی شرّ با کشتار پایان می‌گیرد. امّا در تئاتر بر عکس، این نیرو که به تئاتر یاری می‌رساند پایانی ندارد، زیرا حقیقتاً هرگز ته نمی‌کشد بلکه همواره، بالقوه ماندگار است.
