اهمیت مبحث روشنفکری در علوم انسانی و مطالعات فرهنگی و گفتمان سیاسی انکارناشدنی است. این بحث در ادبیات اجتماعی و سیاسی انکارناشدنی است. این بحث در ادبیات اجتماعی و سیاسی ایرانیان نیز پیشینه‌ای به نسبت طولانی دارد. اما چه در قلمرو زبان فارسی چه در ادبیاتی که به روشنفکری اختصاص داشته همواره تأکید بر تعریف‌های ذات‌باورانه و عینی‌گرانه بوده است. هدف این کتاب نشان دادن نابسندگی آن تعریف‌ها و تأکید بر اهمیت مفهوم «کار روشنفکری» است. این مفهوم از طریق تحلیل گفتمان مطرح می‌شود و راه‌گشای بحثی کاملاً جدید است.
