در این کتاب کوشیده شده با پرداختن به تصویرهای نمادین، استعاری و مجازی، گونه‌ای از سینما بررسی شود که دست کم در جامعه‌ی ما کم‌تر بدان توجه شده، و آن سینمای شعر است که برخی از فیلم‌های تارکوفسکی نمونه‌های ارزنده‌ی آن هستند. همچنین مبحث هنر و ادبیات ذهنیت، که برای درک تحولات هنر و ادبیات از مدرنیته به پسامدرنیته ضروری است، و چگونگی حرکت هنر از رئالیسم به رمانتیسم و سمبولیسم و دیگر مکاتب غیررئالیستی مدرن و هایپررئالیتی پسامدرن، دنبال می‌شود. نویسنده هراس از مرگ و اشتیاق جاودانگی را همچون انگیزه‌ی خلاقیت در سینمای تارکوفسکی می‌بیند و نشان می‌دهد که در آثار او اسطوره‌سازی به نیت بازگرداندن اسطوره است نه اسطوره‌زدایی.
