احمد شاه مسعود

آن قدر دلم می‌خواهد درباره‌اش صحبت کنم که نمی‌دانم از کجا شروع کنم. او، این مرد برجسته، خوش ذوق، فرهیخته، شیفته‌ی شعر و ادبیـات و تاریخ، این قهرمـان جنـگ بر ضد شوروی و مقاومت علیه طالبان که دختر ساده و بی‌تجربه‌ای مثل مـن را که در آن زمـان هفـده سـاله بودم به همسـری گرفت و به او عشق ورزید، احمد شاه مسعود است. اما برای این‌که بفهمید چرا او و چرا من، بایستی از ابتدا آغاز کنم.

داعیه‌ی آن را ندارم که تاریـخ بـزرگ (مهم) کشـورم را روایت کنم بلکه فقط می‌خواهـم متواضعـانه در جایگاه خود بمانم، همـان جایگاهی که در کنـار همسرم داشتـه‌ام. آنچه می‌خواهم تعریف کنم داستان یک عشق است و علاوه بر آن داستان زندگـی خـودم به عنـوان یک افغـانی مقیـمِ دره‌ی پنجشیر که بیست و چهار سال جنگ را حس کرده است.