این کتاب شرح ارجمندترین سخن صوفیه، یعنی سخن عشق است که آن را استوارترین رشته‌ی پیوند یا وصلت روحانی میان حق و خلق دانسته‌اند و از سوی دیگر عشق انسانی را نیز منهاج عشق ربانی دیده، عشق خلق را تجلی عشق حق شمرده و در وصف عشق الهی قیاس از عشق انسانی گرفته‌اند. آنان «جوهر محبت و نایرة آتش عشق» را خاصیتی شمرده‌اند که انسان بدان ممتاز است و بر آن بوده‌اند که تأثیر کیمیاکار عشق است که می‌تواند دیوی را فرشته کند و یزیدی را به مرتبه‌ی بایزیدی برساند.
این کتاب بررسی جامعی است از دیدگاههای صوفیه در باب عشق و با تتبع تفصیلی در اهم آثار بزرگان تصوف و نقل بسیاری از سخنان نغز و بدیع آنان در این باب بر گوشه‌های مختلف این بحث روشنی افکنده است.
